Countless mothers and children went before and came after Mary and Jesus, or Maryam and Isa. Countless parents have exhibited a superhuman courage to offer their children a future, so that the children could later help others. Their will to live is the strength of humanity.

(NEDERLANDS onderaan)

Mother Rokan looked death in the eye to give a life to baby Nouri. By empathizing with their perseverance, we could realize that we too have to show courage to find seemingly unfindable solutions. If they can do it, we can too. Because they were simple people, like us all.

Until today they hold up a mirror in which we can see ourselves, our fear of others who asks for our help, but also our solidarity with fellow human beings. During his life, Jesus would confront his own people in a powerful way with the mistakes we make as humans: becoming detached from our values that make us who we are. He would remain a stranger among his own people for his whole life. That people did not recognize him for what he was: a memory of who they once were themselves.

Today we can see Jesus in refugees, in whose eyes there is a call to connect with our values: compassion, solidarity, loving our neighbors. This is sometimes a great ordeal. Perhaps every refugee child drowning in our seas (recent days at least 5 children) is a repetition of the message of the Bible and the Quran; that Jesus died on the cross so that we might understand our hypocrisy and errors (according to the Bible); and that God made his people believe that they had watched how their prophet was supposedly crucified (in the Koran). In both cases, it was a call to recognize ourselves.

Our values are not laws put in stone, but an ongoing task. Converting values into policy is a balancing act. But often we lose the balance. And the sight of so many mothers with children in distress provides us time and again the opportunity not to repeat the mistakes. This time we can help preserve their dignity.

Mary and Jesus do not want us to remember them as people, but to recognize them as a spirit in the quest of mother Rokan and baby Nouri for dignity and safety. Because with the spirit and energy they spread through the generations and humanity, they did not throw us back to the by-gone past, but they empowered us to reinvent ourselves every coming day, today and tomorrow.

If we need to apply the message of Jesus to the refugees, then we are forced to fight against unjust systems, to offer more than just humanitarian aid. Jesus not only multiplied the bread and the wine, but fought against hypocrisy and injustice. By giving sight to the blind and healing the sick, he did not just help the oppressed but he opened our eyes about our attitude towards the oppressed.

The Christmas message of Pope Francis, in St. Peter’s Square in Rome, went in that direction: “The birth of Jesus can reverse our hearts, and can help us to work out solutions for humanly unsolvable situations. Then people regain their dignity. Yet many people today are deprived of their human dignity. They are rejected everywhere. May our closeness be felt by those who are most vulnerable, who are fleeing extreme poverty and war, often in inhumane conditions, risking their lives. May God reward those people and states who help the refugees to build a dignified future for themselves and their loved ones.”

This is one of the many modern “Christmas stories” about the mother and the child (written in Dutch). Also interesting:
Jesus in Islam
• A famous Syrian singer of Quran recitations published a song about Jesus
I wish all Christians a meaningful Christmas (December 25): a continuation of the meaning behind the birth of Jesus. And all Muslims a meaningful Mawlid an-Nabi (December 23): a continuation of the meaning behind the birth of Mohammed. Because for the first time in 457 years both events almost coincide. And that, in a historic year as the past one. Coincidence?

(NEDERLANDS)

Ontelbare moeders en kinderen gingen voor en kwamen na Maria en Jezus, of Maryam en Isa. Ontelbare ouders hebben een bovenmenselijke moed tentoongespreid om hun kinderen een toekomst te bieden, zodat die kinderen later anderen zouden kunnen helpen. Hun levenskracht is de levenskracht van de mensheid. 

Rokan keek de dood in de ogen om een leven te geven aan baby Nouri. Door ons in te leven in hun doorzettingsvermogen kunnen we niet anders dan beseffen dat ook wij die moed moeten tonen om oplossingen uit te werken voor ogenschijnlijk onoplosbare situaties. Als zij het kunnen, kunnen wij het ook. Want zij waren eenvoudige mensen, zoals wij allemaal.

Tot vandaag houden ze ons een spiegel voor waarin wij onszelf kunnen zien: onze angst voor de ander die onze hulp vraagt, maar ook onze solidariteit met de medemens. Tijdens zijn leven zou Jezus zijn medemensen op krachtige wijze confronteren met de fouten die wij als mens kunnen maken: onthecht raken van onze eigen waarden die ons maken tot wie we zijn. Hij zou uiteindelijk zijn hele leven lang een vreemdeling blijven tussen zijn eigen volk. Dat volk herkende hem niet voor wat hij was: een herinnering aan wie zij zelf ooit waren.

Vandaag kunnen we Jezus zien in de vluchtelingen, in wiens aanblik een oproep zit vervat om aansluiting te vinden bij onze waarden: barmhartigheid, solidariteit, naastenliefde. Dat is soms een ware beproeving. Misschien is elk vluchtelingenkind dat verdrinkt in onze zeeën (afgelopen dagen minstens 5 kinderen) een herhaling van de boodschap van de Bijbel en de Koran: dat Jezus stierf aan het kruis opdat wij inzicht zouden krijgen in onze hypocrisie en fouten (volgens de Bijbel), en dat God zijn volk liet geloven dat zij hadden toegekeken hoe hun profeet zogezegd werd gekruisigd (volgens de Koran). In beide gevallen is het een oproep om onszelf te herkennen.

Onze waarden zijn geen in steen gebeitelde wetten, maar een voortdurende opdracht. Waarden omzetten in beleid is een evenwichtsoefening. Maar vaak verliezen we dat evenwicht. En de aanblik van zovele moeders met kinderen in nood biedt ons telkens opnieuw de kans om de fouten niet te herhalen. Deze keer kunnen we hen wel thuis laten komen.

Maria en Jezus willen niet dat we hen als personen herdenken, maar dat we hen als een geest herkennen in de zoektocht van, bijvoorbeeld, moeder Rokan en baby Nouri (foto) naar waardigheid en veiligheid. Want met de geest en de energie die zij door de mensheid en generaties verspreidden, wilden zij ons niet terugwerpen naar het voorbije verleden, maar ons de kracht geven om onszelf heruit te vinden voor elke komende dag, vandaag en morgen.

Als we de boodschap van Jezus moeten toepassen op de vluchtelingen, dan kunnen we niet anders dan strijden tegen onrechtvaardige systemen, in plaats van enkel humanitaire hulp te bieden. Jezus vermenigvuldigde niet enkel het brood en de wijn, maar vocht tegen hypocrisie en onrecht. Door het zicht te geven aan de blinden en de zieken te genezen, hielp hij niet enkel de verdrukten, maar opende hij onze ogen over onze houding tegenover die verdrukten.

Ook de kerstboodschap van paus Franciscus, op het Sint-Pietersplein in Rome, ging in die richting: ‘De geboorte van Jezus kan harten doen omkeren, en kan ons helpen om oplossingen uit te werken voor menselijkerwijs onoplosbare situaties. Dan hervinden mensen hun waardigheid. Toch zijn vandaag talloze mensen beroofd van hun menselijke waardigheid. Ze worden overal afgewezen. Moge onze nabijheid vandaag worden gevoeld door diegenen die het meest kwetsbaar zijn, die vluchten voor extreme armoede en oorlog, vaak in onmenselijke omstandigheden met gevaar voor eigen leven. Moge God die mensen en staten belonen die de vluchtelingen helpen om een waardige toekomst uit te bouwen voor zichzelf en hun dierbaren.’

Dit is één van de vele moderne “kerstverhalen”, over de moeder en het kind: ‘Papa, waarom nemen we niet het vliegtuig naar Europa?’ Ook interessant:
Jezus in de islam
• Een bekende Syrische zanger van Koran-recitaties publiceerde een lied over Jezus
Ik wens alle gelovige christenen een betekenisvol kerstfeest (25 december): een voortzetting van de betekenis achter de geboorte van Jezus. En alle gelovige moslims een betekenisvol Mawlid an-Nabi (23 december): een voortzetting van de betekenis achter de geboorte van Mohammed. Want voor het eerst in 457 jaar vallen beide feesten zo goed als samen. En dat in een historisch jaar als het voorbije jaar. Toeval?