Keulen. Ik had me voorgenomen er geen woord over op papier te zetten, omdat ik al lang heb gezegd wat ik over de vluchtelingenproblematiek te zeggen heb. Ik ben de laatste jaren zelfs meermaals in herhaling moeten vallen. Maar omdat steeds meer mensen me om mijn mening vragen, heb ik alles wat ik hen heb geantwoord verzameld. Deze gesprekken zijn voorbeelden van hoe gesprekken over gevoelige thema’s toch kunnen leiden tot zinvolle overpeinzingen.

Wat vind je van Keulen?
Ik betreur dat dit gelinkt wordt aan alle vluchtelingen, aan de hele vluchtelingenstroom. We wandelen collectief en blind in de pas van politieke stromingen die dit soort gebeurtenissen maar al te graag aanwenden om hun politieke agenda door te voeren.

Eerst lazen we in alle kranten: ‘Police also said many of the men had been known to them for some time and were not newly-arrived refugees.’ En toch begonnen velen het massaal te linken aan de vluchtelingenstroom. Ook ik vormde een mening: het gaat hier waarschijnlijk om een groep die al langer in Duitsland verblijft, waarschijnlijk met permanente verblijfsvergunning. Dan zijn ze deel van de Duitse samenleving en als ze misdaden plegen hoeft er niet gesproken te worden over deportaties. Dan moet ze voor de Duitse rechter verschijnen.

En nu het toch om vluchtelingen blijkt te gaan, verkneukelen sommigen zich in hun grote gelijk. Maar in geen van beide scenario’s is het aan ons om al te oordelen. Hier is een misdaad gebeurd. Een misdaad is een misdaad, wie ze ook begaat. En daar moet een rechter over beslissen. Niet de politie, niet binnenlandse zaken, niet de media, niet de politieke partijen, niet de publieke opinie. Criminelen moet je oppakken en bestraffen. Punt aan de lijn.

Ik stel me oprecht de vraag welk doel het dient om dit, voordat onderzoeksrechters en rechtbanken hun werk hebben gedaan, op de voet in de media te volgen. Het is gevaarlijk om juridische zaken al in de media te behandelen voor ze afgerond zijn. Ik weet het: het kan bijna niet anders meer in onze op sensatie en communicatie beluste maatschappij. Zoveel informatie, en toch zo weinig echte kennis. Want echte kennis moet leiden tot doordachte uitspraken en beleid, niet tot een kakafonie van meningen gebaseerd op heel fragmentarische “lekken” uit een dossier of een snel geschreven artikel op een nieuwssite of sociale media.

Politie en gerecht moeten in stilte hun werk doen en daarna communiceren naar het grote publiek. Wij moeten dan maar wachten met onze onstuimigheid om een oordeel te vellen. Vel dat oordeel na dat van de rechter. Dan kan je nog altijd met de rechter van mening verschillen. 

Ik vind het ook fout dat dit gekoppeld wordt aan de vluchtelingencrisis en eigenlijk een xenofoob excuus is om vluchtelingen buiten te keilen. Maar ik stel mij oprecht de vraag of er toch niet iets verkeerd is in de Midden-Oosterse en Noord-Afrikaanse cultuur ten aanzien van vrouwen. Zonder elk van die mensen over dezelfde kam te scheren, is het wel frappant dat het hier voornamelijk gaat om mensen van die achtergrond? Daarbij komt nog eens dat de cultuur van die landen bijzonder patriarchaal is. En dan ga ik mij toch zorgen maken. Ik vraag me alleen af hoe terecht mijn bezorgdheid is. En nogmaals: het gaat hier niet over élke persoon die van daar afkomstig is, maar elk individu dat omwille van mogelijke culturele ideeën dat soort misdaden pleegt, is er voor mij één teveel. En die verziekt overigens de boel voor al de rest. Dat zijn in mijn ogen wel oprechte zorgen waar rekening mee moet worden gehouden bij de instroom van vluchtelingen. Ze niet allemaal afblokken, maar op z’n minst eens beter nadenken over integratie, inclusief cultureel begrip van de positie van de vrouw in het westen. 

Dat er een probleem is in de cultuur, heb ik zelf tijdens mijn reizen al meermaals kunnen vaststellen. Bijvoorbeeld dit verhaal van een meisje in Caïro. Maar het is vaak complexer dan we denken.

Het is vreemd dat er plots zo’n groot incident gebeurt en dat dan ineens te wijten is aan “de cultuur”, zonder dat we de criminele netwerken of factoren erachter kennen. We kunnen alles culturaliseren. In elke cultuur bestaan er cultuurgebonden problemen. Maar is alles wat bij ons fout loopt, door “autochtonen”, ook in de eerste en enige plaats te wijten aan “onze” cultuur? Neen, criminelen bestraffen we en punt aan de lijn. In een rechtsstaat kijken we alleen naar de misdaad. De eerste reactie van de Duitse minister van justitie vond ik heel correct: ‘De etniciteit van de daders mag geen rol spelen in een rechtstaat. Het gerecht zal zijn werk doen.’

Inburgeringscursussen voor vluchtelingen zijn een goed idee. Maar ze bestaan al. Vrouwenrechten en de sociale strijd die daarvoor in onze landen werd gevoerd, maken daar deel van uit. Dat is al zo. Er zijn geen nieuwe maatregelen nodig daarvoor. Eén aspect uit die cursussen in de media brengen en dan ook nog eens zeggen dat alle mannen uit het Midden-Oosten die moeten volgen, dat is bijdragen tot stigmatisering en veralgemening.

Bovendien zouden Belgische vrouwen uit verschillende achtergronden mee moeten kunnen schrijven aan zo’n cursus. Want we moeten er niet van uitgaan dat vrouwen met Oosterse of Noord-Afrikaanse achtergrond geen benul hebben van vrouwenrechten. Integendeel, zij voeren de strijd meer dan wij. Een beter idee is dus: een licht schijnen op die mensen die binnen hun eigen cultuur aan verandering timmeren en tegen de eigen onderdrukkende tradities strijden. Zo geef je hen een stem en meer kracht om hun eigen strijd te voeren, én ben je niet paternalistisch met een oordeel van buitenaf.

We hebben geen zicht op de sociale omwentelingen die zich elke dag in die samenlevingen afspelen. Er wordt heus niet enkel oorlog gevoerd. In het Midden-Oosten gebeuren elke dag stille revoluties zonder dat we er iets van merken. Vrouwen voeren hun eigen strijd tegen onderdrukkende tradities en worden daarbij niet geïnspireerd door het Westen, maar door het Oosten zelf.

Daarover twee heel interessante documentaires: Arabische Liefde, van Majd Khalifeh en Senne Dehandschutter. En Kismet, een documentaire over de emancipatorische kracht van Turkse soaps.

Ook in “onze” cultuur komt geweld tegen vrouwen nog heel vaak voor, ondanks de strijd voor vrouwenrechten die wij gevoerd hebben. Maar is dat geweld dan te wijten aan onze cultuur? Of zijn het gewoon misdaden die bestraft moeten worden? Zodat burgers via het gerecht worden opgevoed over aanvaardbaar gedrag in onze maatschappij.

Bestraffing is niet voldoende, preventie is zo mogelijk nog belangrijker. Vrouwen zouden tout court niet lastig gevallen mogen worden. Genderongelijkheid en misogynie zijn effectief culturele problemen. Vervlochten met een manier van leven, eerder dan louter bewuste, criminele uitspattingen. Opvoeding en omgeving zijn bepalende factoren in het onaanvaardbare gedrag tegenover vrouwen. Die landen zijn weinig democratisch, sterk patriarchaal en ook religie speelt er nog een grote rol. Dat zijn factoren die genderongelijkheid in de hand werken. Als mensen uit dergelijke samenlevingen naar Europa vertrekken, zijn dat zaken om rekening mee te houden.

Nogmaals: preventief werken via cursussen is een goed idee, zolang het aspect vrouwenrechten en seksualiteit geïntegreerd blijft binnen een bredere inburgeringscursus en er niet selectief gecommuniceerd wordt over één aspect ervan waardoor stigmatisering gevoed wordt.

In ieder geval vind ik het problematisch om misdaden te “culturaliseren”. Voor ik beschuldigd word van cultuurrelativisme: niemand kan zeggen in welke mate een misdaad te wijten is aan “de cultuur” en in welke mate andere dingen meespelen, tenzij je lang en diepgaand onderzoek doet naar de feiten en de gemeenschappen waarin ze zich voordoen.

Maar het eindoordeel van de publieke opinie en de media is blijkbaar al geveld. Een hele groep mensen is onmiddellijk schuldig aan iets waar ze niks mee te maken hebben. Tot daar de rechtsstaat en onze waarde “onschuldig tot bewijs van schuld”. Misschien bedreigen wij onze waarden meer dan dat de vluchtelingen ze bedreigen? Meer nog: veel van die vluchtelingen streden zelf voor “onze waarden” (democratie, mensenrechten, pluralisme) tegen dictaturen. Die dictaturen zijn onze echte vijand.

We zijn het erover eens dat “de vluchtelingen” als geheel niet als oorzaak van die situatie kan worden gezien. Maar welke factoren spelen volgens jou dan nog een rol in genderongelijkheid? Cultuur blijft voor mij de doorslaggevende factor. Lastig vallen van vrouwen gebeurt door arm en rijk, jong en oud. Voor mij is de enige rode draad: opvoeding, cultuur, sociaal milieu. 

Politiek misschien? Het verhaal van dat meisje in Caïro toont aan, dat als je opgroeit in een dictatuur waarin de autoritaire vaderfiguur ook de leider is van het land, er geen enkele democratische spirit van participatie of gelijkheid is. En als die dictatuur generaties overspant, denk je dan dat daar niets van overblijft in de ziel van mensen? En denk je niet dat als daar ruimte zou zijn voor politiek pluralisme en democratie, waardoor mensen in de politieke besluitvorming het gevoel krijgen dat ze mee kunnen beslissen over hun eigen levens, dat mensen die ruimte ook op sociaal niveau voor zichzelf gaan afdwingen? Vrouwen in de eerste plaats.

Arabische vrouwen schreven er boeken over vol. Bijvoorbeeld: Mona Eltahawy en Shereen el-Feki. Maar ook minder bekende vrouwen, zoals Amal en Haneen, voeren een strijd. Ik huiver voor eenzijdige culturele verklaringen. Het is altijd een mix tussen cultuur én politiek én sociaal-economische factoren én religie. De macht van religie in de politiek in het Midden-Oosten is groot. Religie die conservatief-cultureel wordt ingevuld door dictatoriale, zwakke, angstige, op macht beluste mannen. En vrouwen die dit mee gaan bekrachtigen omdat iedereen voelt dat dit gedrag beloond wordt en “goed” bevonden wordt.

Dat politiek een rol speelt, is alleen mogelijk omdat het inspeelt op samenlevingsstructuren die voordien reeds gangbaar waren. Mogelijk versterken dictators bewust het idee van de patriarch van de samenleving, maar het is een two way street: het idee van de man aan het hoofd van het gezin, de gemeenschap en ook het land is een eeuwenoud concept. Het gaat hier voor mij dus ook meer om politieke cultuur eerder dan politiek pur sang. Religie is daarnaast een cultureel fenomeen voor mij. Nochtans vraag ik mij af in welke mate religie een machtsinstrument is, dan wel echt leeft in de samenleving. Ik vraag mij wel af wat volgens jou puur economische aspecten zijn die vrouwonvriendelijk gedrag in de hand werken?

Ik zeg dat je die aspecten niet zomaar los kunt koppelen. Puur economisch: dat weet ik niet. Ik bemerk het argument: “De Arabieren worden bestuurd door dictators omdat ze zelf niet in staat zijn tot democratie.” Ik zie in Tunesië nochtans honderdduizenden mensen strijden tegen samenlevingsstructuren die gangbaar waren en die dictatuur mogelijk maakten. Dat betekent toch dat er ook een grote tegencultuur is, zowel bij mannen als vrouwen? Of wat was de Arabische lente dan? Hebben we ons ingebeeld wat er begin 2011 gebeurde? Die honderdduizenden vrouwen die eraan deelnamen, waren er voor een reden. Bottom line: een samenleving moet vrij en van binnenuit kunnen ontwikkelen en vooruit gaan, en de eigen strijd voeren tegen de eigen onderdrukkende systemen op politiek, sociaal, economisch en religieus niveau. Tunesië is daar heel sterk mee bezig, met wisselend succes en grote risico’s, zoals elke “revolutie”.

Een ander gesprek.

Neem nu Keulen. Beste moslim, kijk in eigen boezem en erken dat jouw godsdienst incompatibel is met het Westen.

We kunnen dit toch niet verengen tot een religieus probleem? Vele mensen strijden net binnen die religie en vanuit waarden die zij uit die religie halen, tegen mensen die claimen onderdrukking te kunnen verantwoorden op basis van de religie. In “hun cultuur” zit ook een kracht die tegen “hun cultuur” vecht. Een cultuur is geen monolithisch en statisch blok, maar is dynamisch. Van binnenuit groeit altijd verandering en ontwikkeling. En die verandering groeit uit dezelfde cultuur. Als we zo enthousiast ons licht schijnen op de kwalijke aspecten van andermans cultuur, waarom zijn onze schijnwerpers dan afwezig als zij zelf strijden tegen die aspecten? Onbewust zijn we op zoek naar informatie die hen in diskrediet brengt, en onbewust doen we dat omdat we ons beter willen voelen dan zij. Ik vind geen andere verklaring. Bovendien hebben wij vroeger ook gevochten tegen onze eigen “achterlijke” tradities.

Inderdaad, vroeger. Maar nu is het 2016. En de geëmancipeerde moslims, en die zijn er, spreken zeer verdoken. Er heerst een omerta.

Dat klopt. Er heerst een schroom en dat is problematisch. Schroom en angst om geëxcommuniceerd te worden; op sociaal niveau dan, niet enkel religieus. Trouwens, ik blijf zelf strijden tegen “tradities” of gebruiken die ik bij “ons” ook nog altijd “achterlijk” vind. Dat is niet enkel iets van vroeger, maar een voortdurende opdracht.

Ik vind Canada een prachtig model. Een zeer levendige multiculturele samenleving. Mooi. Echt. Ik houd van multicultuur. Maar migranten worden er gericht gekozen, zeer gevarieerd ook, nooit overvloedig veel. Leefbaar.

“Effectieve controle van de Europese buitengrenzen is een legitieme eis. Maar: hoe beter de legale toegangsprocedures georganiseerd zijn, hoe beter onze grenzen beheerst kunnen worden.” En: “Waarom wordt u niet de eerste politicus die zegt dat niet enkel meer humanitaire hulp en grenscontroles de Syriërs in Turkije zullen houden, maar dat Turkije dringend een volwaardig asielsysteem moet ontwikkelen?” Uit mijn laatste stuk, een nieuwjaarsbrief aan de Duitse bondskanselier Angela Merkel.

Mijn droom is een multiculturele samenleving waar elk lid van een gemeenschap zichzelf ook zo durft te noemen (Marokkaan, Italiaan, Congolees,..) maar één familienaam heeft: Vlaming. En waar religie weg ebt zonder plaats te maken voor neoliberalisme.

Ik ben het met alles eens. En ook al zou ik het zelf geen probleem vinden als mensen andere bronnen van zingeving vinden buiten religie, denk ik niet dat het mogelijk zal zijn om religie te laten weg ebben. Zeker niet in een tijdperk waarin mensen zich bedreigd voelen in hun zingeving en mensen grijpen naar religie, vooral moslims die nog onbewust meedragen wat er de laatste honderd jaar in het Midden-Oosten gebeurde en wat de arbeidsmigratie naar Europa vanuit een ondergeschikte en afhankelijke positie in de ziel heeft aangericht. Dat waren allemaal bronnen van vernedering.

En inderdaad, de Italianen waren ook arbeidsmigranten. Maar hun identificatie met hun land van herkomst was altijd heel sterk, net zoals bij de Turken. Marokkanen hebben een probleem: ze spreken vaak geen Arabisch, enkel Nederlands. Ze hebben maar één land: België. Als ze dan op een vorm van uitsluiting botsen, dan hebben ze niks anders om op terug te vallen. De meeste Vlaamse Turken spreken Turks en identificeren zich sterk met Turkije. Zij hebben dan de Turkse identiteit om op terug te vallen en gaan daarom niet radicaliseren in het geloof.

Maar los daarvan, denk ik dat de overgrote meerderheid van de Marokkanen zich Vlaams voelt en het al niet meer nodig is om over integratie te spreken, want ze zijn al lang geïntegreerd. Een kleine groep Marokkanen creëert een problematisch beeld van alle Marokkanen.

Dan moeten ze enkel nog hun urbane, homo- en vrouwonvriendelijke machocultuur van zich afwerpen. En de religie achterwege laten.

Maar wat je nu opsomt, vind je ook vindt bij Turken. En ook bij vele conservatieve Europeanen, of Amerikanen.

Ja, maar nu kijk je weg van de realiteit. Natuurlijk bestaat dat elders ook. Maar je moet toch erkennen dat hele stadsdelen door Noord-Afrikaanse migranten worden mismeesterd? Durf dat benoemen. Er zijn hopen zogenaamde “kutmarokkanen”, net zoals er “extreemrechtse klootzakjes” bestaan.

Molenbeek? Borgerhout? Een deel van de mismeestering ligt zeker aan bepaalde groepen immigranten. Een ander deel van de verantwoordelijkheid ligt dan weer elders. Verantwoordelijkheid in complexe samenlevingen is altijd gedeeld en veelgelaagd. Oplossingen dus ook. Iedereen is verantwoordelijk. Ik begrijp je punt over problemen benoemen zonder schroom, maar scheldwoorden neem ik niet in de mond. Ook niet over extreemrechtse mensen. Nergens ga je mij daarop betrappen. Trouwens, met te schelden benoem je nog geen probleem, integendeel.

“Problematische delinquente allochtonen jongeren”, dat is een betere term.

Als het politieke correct is om geen scheldwoorden te gebruiken, maar wel misdaden te benoemen, dan pleit ik schuldig aan politieke correctheid. Maar vandaag ben je eigenlijk politiek incorrect als je weigert mee te doen aan het schelden. Ik doe het gewoon niet. Maar ik schrik er evenmin voor terug om zware kritiek te uiten op iedereen die kritiek verdient. Iedereen die ons boek “De Jihadkaravaan” heeft gelezen, zal dat beamen. Van “pamperen” kan je me moeilijk verdenken.

In dat boek nemen we alles en iedereen op de korrel, zonder één uitzondering. Maar de kritiek op de moslimgemeenschap uit ik wel samen met de Belgisch-Palestijnse Montasser AlDe’emeh, zelf moslim. Ik maak me geen illusies: ik ben geen deel van de moslimgemeenschap en kan niet alle aspecten perfect kennen die nodig zijn om onderbouwde en krachtige kritiek te kunnen formuleren, met de juiste argumenten die krachtig aankomen.

Ik probeer ook nooit te vervallen in zwart-wit denken. Zag je die docu “God, Guns and Gospel”? Je zag een christelijke Amerikaan die wapenverkoop in de kerk verdedigde. Je zou die man “achterlijk” kunnen noemen. En je zag een islamitische Amerikaanse Afghaan die zei dat wapens geen plaats hebben in plaatsen van gebed en bezinning. Je zou die man “geëvolueerd” kunnen noemen. Ik vond het een interessant contrast. De “geëvolueerde” moslim en de “achterlijke” christen. Hoewel ik niet denk in die termen. Het punt dat ik wil maken: je hebt overal en in alle culturen een wijd spectrum aan ideeën en gevoelens. Die christenen produceren daar wapens met de naam “Crusader, the anti-muslim gun”. Stel je voor. Dat is het christelijke equivalent van IS.

Fascinerend en beangstigend hoe religie zo dom kan maken.

Ja, maar anderzijds zag je in die documentaire (daarom vond ik hem goed) het andere uiterste van wat religie kan doen. De slachtoffers van de aanslag in die kerk in Charleston hebben vanuit hun christelijke waarden de dader vergeven in de rechtbank, op de televisie. En eigenlijk op die manier de haat in hun gemeenschap omgebogen in kracht. Waardoor er geen escalatie van geweld is gekomen. Dat deed bijvoorbeeld Mandela ook in Zuid-Afrika. Zij redden zo mensenlevens. Als je dat doet vanuit je christelijk overtuiging, vind ik dat prachtig.

Keulen, het waren dus toch vluchtelingen uit Syrië. Dat is onprettig wakker worden voor weldenkend links.

Dus wat is jouw oordeel? Met andere woorden: wat toont dit aan volgens jou?

Dit toont het failliet aan van ons denken dat we het “schaffen”. We voeren honderdduizenden mensen in met een totaal andere cultuurbeleving en denkpatronen. Wil iemand dat inzien? Zo neem je alle verdraagzaamheid voor die vluchtelingen weg. Racisme gaat hoogtij vieren. Dat is niet de schuld van rechts, maar van de linkse Gutmensch die een wereld wil die onrealistisch is.

Inderdaad. En de rechtse “rakker” (ook al spreek ik liever niet in clichés) doet niet wat nodig is om dit op te lossen: ervoor zorgen dat die vluchtelingen in Turkije kunnen blijven. Er is geen asielprocedure of geen vluchtelingenstatuut in dat land. Moeten miljoenen mensen uitzien op een leven lang uitbuiting in Turkije? Kinderen die niet naar school kunnen? Een slavenbestaan in ondergrondse naaiateliers? Want dat is wel de realiteit. Ik wil graag een antwoord op die vragen.

Absoluut. Europa heeft de humanitaire plicht om desnoods miljarden te pompen in die vluchtelingen in Jordanië, Libanon en Turkije. Het is een “return on investment”. En haal desnoods de krachten die je nodig hebt naar hier. Zie Canada.

Verder wil ik de beslissing van een rechter afwachten vooraleer ik eindconclusies trek. Dat is blijkbaar steeds minder normaal in een rechtstaat. Geloven in de voorrang van de rechtsstaat is blijkbaar links geworden. Als ik mag voortgaan op wat in de media en op sociale media leeft, bevind ik me daar in de minderheid. Dus zo politiek correct is dat standpunt niet meer.

Hier de informatie: http://deredactie.be/permalink/1.2541196

Ik heb dat allemaal gezien, maar ik zei ‘een rechter’. Niet politie of binnenlandse zaken. De rechterlijke macht velt een eindoordeel over misdaden. Daarop kunnen we een beleid bouwen. Als we daar niet meer op vertrouwen, en alle instellingen van politie tot minister tot media tot publieke opinie hun juridisch oordeel van schuld vellen, overal waar ze maar kunnen, dan herken ik mezelf niet meer in onze samenleving.

Ik beschouw mijn standpunt als dat van een liberaal, niet van een “linkse Gutmensch”. En dat standpunt is in de minderheid vandaag. Dus heeft de meerderheid het label “politiek correct” overgenomen.

Het zijn vluchtelingen. Goed. Dan nog mag dit niet gebruikt worden om een politieke agenda door te kunnen voeren, van grenzen sluiten zonder meer. Zolang we niets doen aan de situatie achter die grenzen, zal het probleem gewoon voortduren.

Ik probeer dat al jaren duidelijk te maken. Maar het dringt niet door. Het staat opnieuw duidelijk zwart op wit uitgelegd in mijn “nieuwjaarsbrief” aan Angela Merkel, waarin ik kritiek uit op Wir Schaffen Das. Maar mensen moeten het wel willen horen. Of is het van: eenmaal achter gesloten grenzen, niet meer onze zorg? Ik heb mijn verantwoordelijkheid al lang genomen.

Ik leefde de laatste jaren maandenlang bij vluchtelingen in Turkije, gewoon om te kunnen begrijpen waarom die mensen naar hier komen. Om het te kunnen uitleggen aan mensen hier. En dan word ik door sommigen gelabeld als “Gutmensch”, als een soort scheldwoord. Ik doe meer om tot oplossingen te komen, dan de mensen die mij een label opplakken terwijl ze zelf in de vele woorden die ze vuil maken aan deze problematiek geen één keer spreken over oorzaken en dieperliggende vragen.

En wat zou jij dan concreet doen in Syrië?

Een oplossing in Syrië is te veraf. Dat zal in ieder geval nog lang duren. En zelfs als er een akkoord is, dan nog gaan vele mensen niet kunnen terugkeren omdat hun huizen en inkomsten bron weg zijn. Maar die mensen zijn er wel. Ze bestaan. Miljoenen onzichtbaren aan de rand van de samenleving in Turkije, Jordanië, Libanon. Al vijf jaar lang. Het zal nog veel erger worden.

Miljoenen lijden een uitzichtloos bestaan aan onze grenzen. Europa wil ze niet. Turkije wil ze niet integreren. Goed. Waar moeten ze dan naartoe? Ik doe jarenlang onderzoek naar oorzaken en heb mijn voorstellen al jarenlang op tafel gelegd. Ik wil nu horen wat er met die mensen moet gebeuren. Eerlijk? Ik word er moe van dat het debat de hele tijd wordt afgeleid van de kern.

Ik begrijp dat. Echt. Anderen praten er over. Jij was er.

En wat mij op momenten als deze pijn doet, is dat mensen die zo snel hun mening klaar hebben zonder ooit met een Syriër of een vluchteling gesproken te hebben (ik verwijs naar mijn facebook tijdslijn die overloopt van rancuneuze eindoordelen), mij wegzetten terwijl ik zware inspanningen lever om mijzelf onder te dompelen in de schimmige wereld van vluchtelingen, en dat gewoon voor het grotere maatschappelijke belang.

Maar let op: ik wil geen dankbaarheid. Ik wil dat op momenten als deze geluisterd wordt naar mensen die inspanningen hebben gedaan om op het terrein te gaan.

De kunst bestaat erin jouw kennis en ervaring verstandig te combineren met de reële angsten, vragen, twijfels van de overgrote meerderheid van onze bevolking.

Mijn brief aan Merkel is daarvan een voorbeeld. Ik zeg letterlijk: zo kan het niet verder. Meer vluchtelingen moeten in Turkije blijven. Maar ik blijf wel zeggen: meer vluchtelingen moeten in Turkije kunnen blijven.

Een indicatie dat die overgrote meerderheid, die plots een mening heeft over Syrische vluchtelingen, niet geïnteresseerd is in oplossingen die vanuit terreinervaring worden voorgesteld: berichten over Keulen exploderen voor er enig onderzoek gedaan is, terwijl diepgaand en maandenlang terreinonderzoek de grootste moeite heeft om aan 100 “shares” op sociale media te komen.

Nu iedereen een mening heeft over hoe seksualiteit in de Arabische en islamitische wereld beleefd wordt, is het misschien een goed moment om even in die wereld zelf te duiken? Met deze twee documentaires:

Nu iedereen een mening heeft over hoe seksualiteit in de Arabische en islamitische wereld beleefd wordt, is het…

Geplaatst door Tussen Vrijheid en Geluk op donderdag 7 januari 2016

Hier mijn artikels en interviews over Syrische vluchtelingen:

www.knack.be/nieuws/wereld/syrische-scholen-in-istanboel-ze-vroegen-me-om-te-spioneren-tegen-schoolkinderen/article-opinion-508261.html

www.knack.be/nieuws/wereld/1-miljoen-onzichtbare-syriers-het-is-niet-erg-mama-we-zijn-niet-dood/article-opinion-507751.html

www.knack.be/nieuws/wereld/kinderarbeid-als-ticket-naar-europa/article-opinion-507683.html

www.knack.be/nieuws/wereld/ik-verkocht-wapens-om-melk-te-kunnen-kopen-voor-mijn-dochtertje/article-opinion-506711.html

www.mo.be/reportage/eindelijk-vakantie-syrische-kinderen-staan-te-springen-om-naar-school-te-mogen

www.mo.be/analyse/deze-cijfers-moeten-ons-alarmeren-over-de-aanpak-van-de-syrische-crisis

www.mo.be/analyse/het-europese-net-rond-de-vluchteling-sluit

www.mo.be/reportage/papa-waarom-nemen-we-niet-het-vliegtuig-naar-europa

www.mo.be/opinie/wir-schaffen-das-20-nieuwjaarsbrief-aan-bondskanselier-merkel

www.pieterstockmans.be/blog/2015/05/12/beste-vluchteling-gelieve-te-verdrinken-2/

www.pieterstockmans.be/blog/2015/05/03/de-wind-zal-ons-dragen-kortverhaal/

www.pieterstockmans.be/blog/2015/05/02/van-syrie-naar-vilvoorde-via-de-middellandse-zee/

www.pieterstockmans.be/blog/2015/05/01/beste-meneer-ik-kom-mijn-familie-halen/

www.radio1.nl/item/335044-Pieter-Stockmans-reisde-mee-met-Syrisch-gezin.html

http://deredactie.be/permalink/2.42013?video=1.2517716

www.facebook.com/media/set/?set=a.1048679475196431.1073741853.209380365793017&type=3

www.facebook.com/media/set/?set=a.830501757014205.1073741835.209380365793017&type=3

www.facebook.com/media/set/?set=a.810006482397066.1073741833.209380365793017&type=3

www.mo.be/opinie/beste-syriers-kunnen-jullie-aub-nog-eens-vluchten

www.mo.be/artikel/vanaf-wanneer-verdienen-mensen-gered-te-worden-wanneer-huizen-op-hun-hoofden-instorten

www.mo.be/artikel/de-syrische-geheime-dienst-kan-nog-iets-leren-van-de-grieken